Ik durfde niet meer bloggen

Schrijfangst. Gisteren heb ik geen blogpost geschreven omdat ik niet meer durfde. Ik was bang. Ik ben bang. Om saaie teksten te schrijven die niemand leest. Bang voor de reacties. Of beter, bang voor het gebrek aan reacties.

Vanmorgen besefte ik dat dit het ideale voer is voor deze zelfreflectie op Zondag. ‘Iets over het paard en erop springen.’

Schrijvers/ columnisten/journalisten als Marc Mijlemans, Marc Didden, Rudy Vandendaele, Linda Asselberghs en Agnes Govaerts zijn altijd voorbeelden geweest. Al toen ik een prille tiener was las ik vol bewondering hun teksten. Ik duidde zinnen, woorden, vondsten aan en hoopte om ooit in de buurt van hun niveau te komen. Ik wou journalist worden omdat mijn nonkel fantastische teksten schreef. Tot de onzekerheid toesloeg.

Op de universiteit kregen wij geen schrijfcursussen en werden onze teksten niet verbeterd, dit vond ik een gemis. In mijn vrije tijd volgende ik journalistiek schrijven en televisiejournalistiek en dat ging eigenlijk wel goed. Maar niet goed genoeg vond ik zelf. Daarna volgden nog heel wat schrijfcursussen. Schrijven voor lezers, helder schrijven, digitale teksten schrijven, wervend schrijven, … . Vorig jaar startte ik zelfs met het zelf organiseren van schrijfcursussen. Binnenkort nodig ik weer twee experten bij mij thuis uit om in een huiselijke sfeer een schrijfcursus te geven: groots schrijven over kleine dingen en recensies schrijven. Maar ook dit maakt mij onzeker. Want er zijn nog niet zoveel inschrijvingen voor de cursussen, dus misschien ben ik de enige persoon die nood heeft aan een schrijfcursus?

Enkele jaren geleden werkte ik bij vzw creatief schrijven en elke werkdag was ik bang om door de mand te vallen. Het impostersyndroom heet dat denk ik. Mijn teksten werden altijd nagelezen en de feedback was steeds terecht, maar ook heel confronterend. Ik denk, in retrospect, dat dit zelfs een belangrijke reden was om hier te vertrekken.

Toen ik bloggen ontdekte vond ik de moed om mijn teksten los te laten op het www. Lillith was een belangrijke inspiratiebron. Niet alleen door haar fantastische teksten, maar ook omdat zij erop hamert dat iedereen kan bloggen.

Ik hoop dat de cursus groots schrijven over kleine dingen mijn moraal een beetje zal opkrikken. En ik blijf hier gewoon schrijven. Zonder druk en met zo weinig mogelijk verwachtingen. En wie weet haal ik ooit het niveau dat ik wil. Schrijven is ook kilometers maken en zitvlees kweken, en dat doe ik.

Wat waren de teksten die mij zo onzeker maakten? Deze en deze. Posts van deze en deze blogger lees ik ook steeds met bewondering voor hun schrijftalent. Steevast grappig ook. Vier Westvlaamse bloggers besef ik nu, er zit daar iets in het water voorzekerst?

Comments

  1. Ena says:

    Je angst weerspiegelt zich alvast niet in je blog! Ik lees ze elke keer met volle zin ^_^ op naar alle volgende blogs 😉

  2. lilith says:

    Och, zo lief dat je dat zegt, maar geloof me: dat impostersyndroom is ook mij niet vreemd. Ik heb het als ik boeken lees van geweldige schrijvers, dat verpletterende gevoel van dat zou ik nooit van zijn leven kunnen. Maar tegelijk: als alleen de beste schrijvers zouden schrijven, wat zouden we dan allemaal niet missen van inzichten?

    Blijven schrijven hoor, en er niet te veel over nadenken. Als ik begin na te denken blokkeer ik ook direct, en dat is nergens voor nodig. x

    1. Nina says:

      Merci voor je reactie! Dat doet me veel deugd.

      Je schreef eens: alles is al geschreven, maar nog niet door jou.

      En dat geldt hiervoor ook natuurlijk.

  3. Je hoeft nergens onzeker over te zijn hoor!
    Ik probeer mezelf niet te vergelijken met andere bloggers, want qua schrijfniveau ga ik nooit kunnen tippen aan anderen. Ik doe gewoon maar wat, in de hoop dat er enkele mensen mijn schrijfsels leuk vinden. Misschien moet ik toch eens een schrijfcursus komen volgen 🙂

    1. Nina says:

      Altijd welkom! Evi komt ook 🙂

      Ik vind je posts alleszins heel leuk.

  4. Kaat says:

    Jezelf geen vragen stellen. Oefening baart kunst, zoveel is zeker. Ik kan mij niet voorstellen dat de schrijfsels van die ‘talenten’ onmiddellijk van een dergelijk niveau waren. Dat heet groei, en natuurlijk ook talent.
    Het is een reden waarom ik blogs zo fijn vind: het gaat om de persoon en wat hij of zij te vertellen heeft. Als het te literair wordt haak ik overigens af. Dan lees ik wel Jeroen Brouwers of zo. Geef mij maar recht uit het hart, al zijn er inderdaad bloggers die dat met meer en minder talent voor taal doen.

    Ik heb zelf nog nooit wakker gelegen van reacties, al groeit mijn blog gestaag en meer dan behoorlijk. Ik zie dat er nogal wat gedownload wordt van mijn blog en vind dat fijn. Ik zie ook de cijfers.

    Ik blog uit puur plezier. Het moment dat ik het niet meer leuk vind, stop ik ermee. Hoeveel cijfers er ook achter zitten. Dat plezier is voor mij het belangrijkste.

  5. Evi says:

    Alhoewel het een totaal onterechte angst is want ik lees je ongelooflijk graag snap ik het ook wel. Zeker ook wat je schrijft over de periode bij Creatief Schrijven en dat iemand je teksten corrigeert en naleest. Er zijn momenten dat ik ook die verpletterende angst heb (in combinatie met een angst om toch maar een spellingsfout of god behoede een dt-fout te maken). Maar zolang je er plezier aan beleeft, dat is het allerbelangrijkste. En ohja; ik ben grote fan van de cursussen die je organiseert! Ik heb er alvast grote nood aan 🙂

  6. Omnipleasant says:

    Just do it Nina. Je bent goed bezig. Focus on the process, not the outcome. 😉

  7. Literasa says:

    Niet twijfelen, gewoon doen! Iedereen moet eerst veel en slecht schrijven om goed te kunnen schrijven. Zo heb ik nog veel verhalen liggen die het daglicht niet waard zijn…

Geef een reactie