Gelukzaligheid

Vandaag is het Internationale Dag van het geluk en de officiële start van de lente.

Enkele jaren geleden noemde ik mijn blog www.missbliss.be omdat ik bliss oftewel gelukzaligheid een prachtig woord vind, met een mooie lading. En omdat ik altijd wel op zoek ben naar mijn eigen geluk en dingen die mij gelukkig maken. Elke week koop ik verse bloemen en zet het huis vol mooie bloemen. Daar word ik gelukkig van.

Moedergeluk

Sinds ik moeder ben, wordt mijn geluk in grote mate bepaald door mijn kinderen. Een dikke knuffel, de eerste keer dat ze mama zeggen, hen samen zien spelen, een plakzoen, een blik van manlief naar de kinderen, … . De geboorte van mijn twee zonen zijn sowieso de gelukkigste momenten in mijn leven. Ik besef ook goed dat hun geluk sowieso altijd belangrijker zal zijn dan het mijne.

Samenzijn

De voorbije jaren zijn er veel mensen uit mijn leven verdwenen. Ze zijn niet dood hoor, ik zie of hoor hen niet meer. Dat zijn voor mij krassen op mijn ziel en daar kan ik regelmatig heel ongelukkig over worden. Zeker als ik een Facebook herinnering zie voorbij komen of Instagram overspoeld wordt door foto’s van gezellige avondjes uit, zonder mij. Niettegenstaande ik geniet van elk moment met ons kleine gezin, heb ik  gezelschap en vrienden nodig om echt gelukkig te zijn. Ik wil dingen kunnen delen en samenzijn. Sociaal contact is iets dat de laatste jaren jammergenoeg bijna volledig weggevallen is. Na de geboorte van mijn oudste zoon, kon ik ons prille geluk delen met tientallen bezoekers. Enkele weken later werd mijn moeder heel ziek en lag ze maanden in het ziekenhuis. Ik was werkloos en zat alleen thuis met een huilende baby.  In die periode vielen mijn vrienden één voor één weg. Was ik geen prettig gezelschap meer? Ik weet het echt niet. Toen onze jongste zoon geboren werd, zijn er vier mensen op bezoek gekomen. Dat maakte de kraamtijd met Walter veel intiemer en niet minder mooi, maar toch miste ik gezelschap. Ik hoop echt dat ik terug een sociaal leven kan opbouwen de volgende jaren.

Goed in je vel 

Ik zit de laatste jaren niet zo goed in mijn vel. Ik ben nooit smal geweest, maar ook nooit obese zoals nu. Twee zwangerschappen en chronisch slaapgebrek zorgen ervoor dat ik heel veel moet vermageren om terug in mijn normale kleren te kunnen. De laatste jaren doe ik geen moeite meer. Ik loop er slonzig bij, kan niet meer in mijn mooie kleren en draag amper make-up.  Dus, tijd voor verandering. De nieuwe Nina, hashtag Fit & Curvy, komt eraan. Op weg naar Bliss.

Simpelweg gelukkig zijn 

Ik heb het gevoel dat er nu een gelukkige fase aangebroken is, waar alles een beetje op zijn plooi valt. Om het met René Froger te zeggen: “Een eigen huis, een plek onder de zon, en altijd iemand in de buurt die van je houden kan. Soms wou ik dat ik net iets vaker simpelweg gelukkig was. Owowow.”

Het chronisch slaapgebrek is nog een domper op de weg naar de gelukzaligheid, maar ik kom er wel.

Lees meer

Nina valt af

Linda (De Mol) lijnt en ik doe mee.

Linda De Mol ken je ongetwijfeld, ik ben al jaren grote fan van haar blad Linda. Als je het nog niet kent: kopen! Je gaat er geen spijt van hebben.

Waarom doe ik mee aan Linda lijnt?

 “Samen geeft ook een stok achter de deur. Plus een mogelijkheid om er een beetje om te lachen met elkaar, want laten we eerlijk zijn: er zijn veel ergere dingen dan wat kilo’s kwijt moeten. We doen het op een leuke, luchtige manier; we zijn geen sekte, zeg.” Daarom dus.

En mijn fantastische vriendin Femke gaat meedoen. Wie doet nog mee?

 

De weegschaal

Morgen start de campagne Linda lijnt.  In haar eerste vlog, morgenavond maandagavond 20 maart vertelt ze  hoeveel ze nu weegt, hoeveel ze het liefst kwijt zou willen en hoe ze dat gaat doen.

Hoeveel ik weeg is staatsgeheim. Ik schaam mij er diep over en wil dit echt met niemand delen. Respect voor Linda en voor Sabine Peeters die vorige week een foto van haar weegschaal op instagram zette.

 

Het Gezond Verstand-dieet

Linda gaat gezonder, magerder en minder eten en meer sporten. Dus, zonder dieetproducten of speciale methodes.

Dit sluit volledig aan bij Nooit meer dieten van Sandra Bekkari of de boeken van Pascale Naessens. Het is geen dieet, maar een levensstijl.

In combinatie met mijn andere nieuwe passie, moestuinieren, moet dit lukken. Win-Win: gezond eten uit eigen tuin en werken in mijn eigen moestuin.

Ik heb ook nog 15 beurten bij Infraligne staan, dus die ga ik eindelijk opgebruiken.

Zes weken lang gaat Linda op gezonder leven om zo haar streefgewicht te bereiken. Ik ben realistisch genoeg om te weten dat zes weken bij mij niet zullen volstaan. Maar, het is een begin.

Hoop dat ik deze keer wel de wilskracht heb om door te zetten.

Het totaalplaatje

De prachtige Sabine Peeters is het prototype van de stijlvolle curvy vrouw. Ze is make-up artieste en ziet er altijd fantastisch uit: opgemaakt en goed gekleed. Daar streef ik naar. Want hoe je overkomt is niet alleen een cijfer op de weegschaal, maar ook je uitstraling, kledij en verzorging. En daar schort bij mij de laatste jaren veel aan. Ik loop er slonzig bij, kan niet meer in mijn mooie kleren en draag amper make-up. Ik heb er eenvoudigweg geen tijd voor. Het is altijd rushen en haasten en ik ben meestal al blij dat ik zonder snotvlekken (van de kinderen) op mijn kleren de deur uit ga. Dankzij chronisch slaapgebrek zie ik er ook constant moe uit, wat ik ook ben.

Dus, tijd voor verandering. De nieuwe Nina, hashtag Fit & Curvy, komt eraan.

 

Lees meer

Hoe kun je als ondernemer werken aan projecten die er echt toe doen?

Mijn kleine broer doet grootse dingen.

Frederik Vincx

Na 10 jaar hard werken in de commerciële sector, startte Frederik vorig jaar met een Social Sabbatical.

“Hoe kun je als ondernemer werken aan projecten die er echt toe doen?”

Frederik besloot om zijn kennis op het vlak van ondernemerschap, design en marketing ten dienste te stellen van organisaties uit de sociale sector: een school, een vzw die met vluchtelingen werkt, een rusthuis, … .  Hij werkt 1 jaar lang telkens 1 maand aan een project: de 12 werken van Frederik.

Als kind tekende Fre al veel en goed. En zoals je hieronder ziet, is hij er nooit mee gestopt. Zijn handelsmerk is het tekenen van verslagen, ideeën, brainstormsessies, … .

image-3-2

 

Hij kan het ook goed uitleggen. Als kind zei hij vaak: “Nina praat altijd, ik praat alleen als ik iets te vertellen heb.” En hij heeft veel te vertellen.

Op zijn YouTubekanaal kun je hem aan het werk zien, hier vertelt hij over de verschillende projecten die hij begeleidt.

 

Lees meer

Een must voor elke leerkracht

Inburgering

Ik geef Nederlandse les aan vluchtelingen en vraag mij al een hele tijd af wat een inburgeringscursus inhoudt. Vluchtelingen moeten verplicht een integratiecursus volgen in Vlaanderen, veel van mijn cursisten volgen dit ook. De leerkracht van deze cursus spreekt steeds de moedertaal van de cursisten.

In het Canvas programma Inburgering Inch’ Allah konden we deze week het inburgeringstraject van vluchtelingen uit Syrië, Irak en Marokko volgen. Wat mij raakte was het besef dat het contact met mijn cursisten vaak heel oppervlakkig is. Doordat de leerkracht inburgering de taal van de cursisten spreekt, hebben  de verhalen en debatten in de klas logischerwijs veel meer diepgang. Logisch, maar toch ook een schok voor mij.

Waarom is dit programma een must voor elke leerkracht? Kijk & leer. De leerkracht inburgering is een oudere wijze man die  met passie vertelt over Vlaanderen en de gewoonten en gebruiken. Zijn klasmanagement spreekt mij erg aan: hij is heel respectvol, hij slaat en zalft en houdt iedereen bij de les.

 

In België is inburgering een zaak van de overheid, in Nederland niet. De Nederlandse presentator Lubach vertelt op hilarische wijze over het inburgeringsfiasco.

 

Foto: canvas

Lees meer

Kamperen aan de schoolpoort: update

Onze 2 kinderen van 1 jaar en 3 jaar staan op de wachtlijst van de dichtstbijzijnde kleuterschool. Wij hebben onze kinderen vannacht om 00.23 ingeschreven, na meer dan 4 uur wachten in de gang van de school. De directeur had de school vrijdag opengedaan en was bereid om in te schrijven om middernacht, zodat iedereen toch nog wat nachtrust kreeg.

Moe gewacht

(Moe, heel moe van het lange wachten)

Sinds donderdag kampeerden er tientallen ouders aan de schoolpoort. Dit waren hoofdzakelijk ouders uit andere steden en gemeenten die het niet eens waren met de school die hen toegewezen werd door het elektronisch systeem. In Grimbergen is er geen elektronisch systeem en krijgt de eerste op de lijst een plekje in de school. De ouders kampeerden,  ” want wij willen het beste voor ons kind.” Ik wil ook het beste voor mijn kinderen, maar dat betekent niet dat ik bereid ben om dagenlang te kamperen voor de schoolpoort.

Ben ik nu een slechte ouder omdat ik dat er niet voor over heb?

Onze oudste zoon staat zesde op de wachtlijst voor de eerste kleuterklas, onze jongste zoon staat zevende op de wachtlijst voor de instapklas. Er zijn vijftig plaatsen voor de instapklas, momenteel zijn er 0 vrije plaatsen in de eerste kleuterklas. We duimen dat er leerlingen wegvallen zodat er een plaats voor onze kinderen vrijkomt. Het nummer van de school staat bij de belangrijke nummers, want als ze bellen en je neemt niet op gaat de plaats naar de volgende gegadigde.

Wij zijn enkele maanden geleden verhuisd naar het centrum van Grimbergen. Eén van de redenen was de nabijheid van scholen en andere voorzieningen. Zo kan ik al mijn verplaatsingen zoveel mogelijk met het openbaar vervoer en de fiets doen. Wat een teleurstelling dat wij onze zoon nu elke dag met de auto naar school moeten brengen omdat er in het centrum van Grimbergen geen plaats is in de basisschool.Waarom krijgen kinderen die vlakbij wonen geen voorrang? Dit zou het drukke verkeer in onze gemeente al voor een deel oplossen.

En de vraag ” Ken jij niet iemand die voor een plaatsje kan zorgen?”, vind ik eerlijkgezegd degoutant. Ik ga wel vaak contact opnemen met de school om te horen op welke plaats we staan en of we kans maken.

Walter moet pas op 1 september 2018 naar school, dus benieuwd hoe dit het volgende anderhalf jaar gaat evolueren.

 

Bert mocht het vanmorgen bij Hautekiet gaan uitleggen.

Lees meer

Kamperen aan de schoolpoort

Onze jongste zoon gaat in september 2018 naar school. Inschrijvingen in de dichtstbijzijnde school starten zondagnacht om 00.00 uur.

Ik had op voorhand gezegd dat ik ten vroegste vanaf zondagochtend 7u wou aanschuiven. We hadden een systeem uitgewerkt, babysit voorzien, dekens, boeken en stoelen klaargezet.

Vrijdagmiddag bleken er al 19 ouders te kamperen, evenveel als het aantal beschikbare plaatsen. Alle kinderen wiens ouders nu nog starten met kamperen, komen dus sowieso op de wachtlijst terecht. Het probleem is dat de ouders het systeem zelf in de hand werken. Zij kiezen ervoor om drie of meer dagen op voorhand te kamperen. (Sommigen met een mobilhome!) Nu lijkt het bijna alsof je een slechte ouder bent als je niet dagenlang voor een schoolpoort kampeert.

Wij gaan pas (!) zondagnacht om 0:00 naar de school om onze kinderen op de wachtlijst te zetten. Hugo voor de tweede kleuterklas, Walter voor de instapklas.

Hugo gaat momenteel naar een school die 3 km rijden is, dat betekent dus dagelijks 12 km met de auto. Terwijl er twee scholen vlakbij zijn. De kans blijkt nu groot dat wij dit traject de volgende jaren zullen moeten blijven doen.

Ook kinderopvang is schaars in onze gemeente. Voor onze jongste zoon vonden we gelukkig een uitstekende onthaalmoeder. Jammergenoeg  is dit 7 kilometer van de school van onze oudste en 4 km van ons huis.

Inschrijven in de katholieke school vlakbij is helemaal hopeloos, daar kamperen al meer dan 20 ouders sinds dinsdag voor de schoolpoort. Dit nieuws haalde zelfs de krant.

Waarom is er geen prioriteit voor kinderen die vlakbij wonen? Waarom is er geen overleg tussen de verschillende netten zodat de inschrijvingen op hetzelfde moment en met hetzelfde systeem gebeuren?

Mijn moeder schreef een tijd geleden een brief naar de burgemeester van onze gemeente.

“Mijn dochter is onlangs in het centrum van grimbergen komen wonen. Van zodra zij wist dat ze ging verhuizen is ze op zoek gegaan naar een kleuterschool voor haar oudste zoontje en opvang voor de kleinste. Dit blijkt onmogelijk in grimbergen centrum! Ze is nu genoodzaakt om met de oudste naar beigem te rijden en met de jongste naar de borgt. Uit economisch en ecologisch standpunt doet ze al haar verplaatsingen zoveel mogelijk met fiets en bus en heeft ze er bewust voor gekozen om in het centrum te gaan wonen in de buurt van scholen. Ze is uiteraard niet de enige die met dit probleem zit en wat brengt dit niet mee aan extra verkeer op de al drukke grimbergse straten? De politiek moet hier werk van maken. Waarom geen voorrang geven aan de mensen die in een straal van 1 km rond een school wonen? Waarom geen grote gemeentelijke kribbe in het centrum van grimbergen? Ik hoop dat deze mail gelezen wordt door de mensen die dit probleem onderkennen en die bereid zijn om daadwerkelijk naar oplossingen te zoeken. Met een bevolking van 37000 inwoners die in de komende jaren nog zal groeien naar 40000 zal dit probleem alleen maar groter worden.”

En wat als je je niet kunt vinden in het pedagogische project van de school waar je kind naartoe gaat? Moet je kind dan 12 jaar lang naar dezelfde school omdat er nergens anders plaats is? Methodescholen zijn er sowieso niet, dus die keuzestress hebben we alvast niet.

eerste schooldag

In de gemeente waar wij vorig jaar woonden, schreven wij ons kind in in de school van onze keuze. En daar kwamen wij terecht bij een fantastische juf van de instapklas. Een luxe was dit blijkt nu.

Lees meer

Zelfstandige in bijberoep

12 minuten. Zo lang duurde het vooraleer ik online aangesloten was als zelfstandige in bijberoep.

De weg naar deze beslissing was veel langer. Na jaren twijfelen, ben ik wel heel blij dat het er nu eindelijk van komt.

Ik ben leerkracht NT2 en werk 60%. Mijn contract duurt tot eind juni. Zoals voor zoveel leerkrachten het geval is. Niemand kon mij zeggen of ik zelfstandige in bijberoep kon worden en blijven in de grote vakantie. Gelukkig was er een vriendelijke medewerker van het ondernemingsloket die mij verder heeft geholpen.

Als je start als zelfstandige in bijberoep moet je opgeven welke activiteiten je gaat doen. Als je dit achteraf nog wil veranderen, moet je 85 euro betalen. Onderwijs stond er niet in, kleinhandel in papierwaren ook niet. Maar Mamzelverkoopster dan weer wel. Heel raar. Ik heb wat zitten knoeien en hoop dat het in orde is nu.

Ik wil vooral evenementen en workshops organiseren in bijberoep, en start binnenkort met de BlogAcademie. Op termijn hoop ik ook een winkel te starten. k heb veel ideeën die ik nu probeer te kanaliseren.

Twijfel je om als zelfstandige in bijberoep te starten? Ga dan naar de site van Tuttefrut. Daar vind je heel wat informatie over het statuut.

Kathleen richtte vorig jaar Tuttefrut op, voor bloggers die het bloggen wat serieuzer wilden nemen en zelfstandigen in bijberoep. Geknipt voor mij dus.

Zij is al een tijdje zelfstandige in bijberoep en heeft een mooi overzicht gemaakt van de meest prangende vragen over zelfstandige worden: Hoe begin je daar nu eigenlijk mee? Hoeveel kost dat zo? Waar moet ik op letten als ik start? Heb ik echt een boekhouder nodig?

Ik ben nu lid van de Facebookgroep van Tuttefrut en het voelt als een warm bad.

Ik ontdekte er onder andere de blog van Nele Onderneemt en vind haar blogposts echt boeiend.

Lees meer

Komen jullie naar de BlogAcademie?

Ik richtte onlangs de BlogAcademie op.

BlogAcademie helpt bloggers verhalen vertellen.

Ik ben razend benieuwd wat jullie ervan vinden!

IMG_5352

Toen ik enkele jaren geleden voor het eerst zwanger was, begon ik verschillende blogs te volgen. Een nieuwe wereld ging voor mij open. Op een moment dat ik mij heel eenzaam en onzeker voelde kreeg ik er een soort blogfamilie bij.

Professioneel heb ik altijd veel geschreven, maar privé niet. Tot ik het blogboek van mijn favoriete blogster Kelly Deriemaecker las. Daar ging ik. Ik registreerde een domeinnaam en startte met bloggen op www.missbliss.be. (Niettegenstaande ik goed had nagedacht over de naam, ben ik er nu niet zo tevreden meer mee.)

Regelmatig twijfelde ik: heb ik wel genoeg te vertellen? leest iemand überhaupt mijn stukjes? kan ik eigenlijk wel schrijven? Na het lezen van stukjes van Romina van BigCityLife: help, ik ben niet grappig genoeg.  Op het moment dat de twijfel echt toesloeg, ging ik naar de tweede editie van Blogmeetup van de bekende blogster Soetmin. De boost die ik nodig had. De organisatoren hadden er duidelijk veel werk in gestoken, maar het evenement bleek niet helemaal wat ik ervan verwacht had. Ik had gehoopt om tips te krijgen en met veel inspiratie naar huis te gaan, maar dat was het niet. De bloggers die elkaar al kenden kletsten heel luid door alle lezingen heen. En het draaide meer om de cadeautjes en sponsordeals dan om de inhoud. Ik was natuurlijk ook blij met de goedgevulde goodiebag. Zeker omdat 40 euro inschrijvingsgeld op dat moment veel geld was voor mij (nu ook nog eigenlijk).

De ontmoetingen met andere bloggers vond ik een heel grote plus. Ik ontmoette er onder andere Romina van BigCityLife en MamaExpert. Zij schreef trouwens een blogpost over dit event, waaruit je kunt opmaken dat zij de avond helemaal anders evalueerde dan ik.

Ik ging op zoek naar andere workshops en cursussen voor bloggers, maar vond weinig in Vlaanderen. Omdat ik veel ervaring heb met grote en kleine evenementen organiseren, besloot ik om zelf cursussen en workshops voor bloggers te organiseren. De vzw Creatief Schrijven, het huis voor niet-professionele schrijvers, wou mee op de kar springen. We registreerden BlogAcademie.be en toen viel alles stil. De combinatie van opleiding leerkracht, zwanger van een tweede kind en werken bleek moordend. Mijn blog viel stil en ik ging in overlevingsmodus. Nu mijn jongste zoon eindelijk een beetje beter slaapt, heb ik de plannen voor de BlogAcademie uit de koelkast gehaald.

 

Copy Creatief Schrijven vzw
Copy Creatief Schrijven vzw

Organisatie Schrijfdag 2013 (3) copy Creatief Schrijven vzw

In eerste instantie wil ik dit voorjaar een evenement organiseren met workshops en coaching voor bloggers. Iedereen is welkom. Hobbyschrijvers en professionele bloggers, bloggers met 10 en 1000 lezers. Ook het onderwerp waarover je schrijft doet er niet toe.

 

Wij nodigen experts uit. Zij coachen en geven tips en tricks. Het tweede Blogboek verschijnt binnenkort. Ik hoop dat we  dit boek aan ons publiek kunnen voorstellen tijdens de eerste BlogAcademie.

Deze workshops liggen momenteel op de ideeëntafel:

  • “Deel ik niet teveel?” We debatteren over het evenwicht tussen privacy en bloggen
  • Een ervaren schrijfdocent geeft een workshop schrijven voor bloggers
  • Blogcoaches nemen jouw blog onder de loep
  • “Wat wil jij nog vragen?” Q&A met ervaren bloggers

Welke workshops/lezingen/debatten wil jij graag volgen? Wat ontbreekt er? 

Het is een pittige uitdaging. Gaan er bloggers komen? Ga ik de juiste experts kunnen engageren? Zal ik uit de kosten geraken? Ga ik sponsors vinden? … Ik hoop van harte dat bloggers en sponsors willen meestappen in mijn verhaal, zodat BlogAcademie een begrip wordt. Een plek voor ontmoeting en uitwisseling.

Lees meer

Slaap kindje slaap

“En, slaapt hij al door?” Toen ik onlangs naar een event ging en verschillende mensen mij aanspraken over de slaapproblemen van mijn kind, besefte ik pas de kracht van mijn sociale media. De voorbije maanden postte ik regelmatig foto’s en berichten met hashtag Team no sleep en een heleboel mensen hebben dit blijkbaar zien passeren. Ik krijg ook regelmatig berichtjes in mijn inbox van andere wanhopige ouders. Jammergenoeg is er geen pasklaar antwoord. Vannacht sliep onze zoon van half 8 tot half 7. Hij heeft enkele keren geluid gemaakt ‘s nachts, maar dit duurde nooit langer dan een minuut. Maar waarom vannacht wel en alle andere nachten niet? Ik weet het niet.

Onze oudste zoon Hugo sliep ook slecht, wat grofweg geteld neerkomt op een opgebouwd slaaptekort van een jaar of 2 nu.

Enkele weken geleden barstte ik in tranen uit toen ik mijn zoon afzette in de crèche. Elk uur van de nacht had Walter gekrijst, geroepen en gehuild. Elke morgen zeggen mijn man en ik dat het zo niet verder kan en dat er iets moet gebeuren. Walter werd al aan de grootouders toevertrouwd, zijn bed verhuisde van kamer, het bed werd gedraaid, …. Hij heeft geen koemelkallergie en zijn oren zijn oké (hij is wel al verkouden sinds hij geboren is). Misschien is het omdat hij voelt dat we gaan verhuizen? Misschien is het omdat wij te luid zijn als we slapen? Mischien hoort hij de tram. Misschien heeft hij honger. Veel te veel misschiens.

Laten wenen, hij zal wel stoppen. Het advies van mijn moeder, mijn man, kind&gezin en een hele hoop anderen. Ik kan dat dus niet. Ik lig mij te verbijten in bed als ik hem laat huilen en word helemaal gek. Dat kan toch ook niet de bedoeling zijn?

Regelmaat. Hij krijgt een vast slaapritueel en gaat elke dag op een vast tijdstip slapen.

Steek hem later in bed. Hij valt meestal rond 19u op de arm in slaap, dus dat is geen optie.

Hij heeft honger. Sinds deze opmerking van mijn schoonmoeder en moeder krijgt Walter een extra flesje om 17u. Dit heeft enkele dagen geholpen om ‘s nachts geen honger te hebben.

Hij krijgt tandjes. Een kind krijgt meer dan 20 tanden. Hij heeft er nu zes. Als al die slapeloze nachten voor zes tanden waren, dan hou ik mijn hart vast voor de volgende 15.

Lees meer