Gestructureerde chaos

Ik ben een gestructureerde chaoot.

Tot grote verbazing van velen doe ik halve afwassen. Ik begin met de afwas en na een kwartier stop ik. Of ik begin op te ruimen, leg alles mooi op stapels en sorteer. En dan verlies ik mezelf in het lezen en bekijken. En is de chaos nog groter.

Ping, even whatsapp checken. Terwijl ik dit schrijf, check ik mijn gsm en kijk ik naar buiten en lees ik een stukje in de krant. Onbewust. Gelukkig zijn mijn kinderen er niet, want dan doe ik helemaal vanalles tegelijk en niets helemaal. Mijn zonen hebben structuur nodig en dat geven wij hen ook. Veel dingen gebeuren hier dus ook in een vast patroon en op een vast tijdstip. Gestructureerde chaos.

In mijn hoofd springen mijn gedachten constant van links naar rechts en ook in conversaties durf ik af te wijken en de draad helemaal te verliezen. Mijn oma is 80+ en die begint een verhaal in 2019 en eindigt in de jaren ’90 en alle decennia daarvoor zijn dan ook de revue gepasseerd.

Ik ben sowieso snel afgeleid. Vandaar dat ik ook niet kook, want ik probeer er altijd iets bij te doen. Is er eigenlijk wel een activiteit waar ik mij 100% op kan concentreren? Lesgeven sowieso. Als ik daar afgeleid ben, is er heel snel oncontroleerbare chaos. In de tuin werken en een boek lezen zijn twee dingen die ik met een volledige focus doe. Door het jarenlange slaaptekort kan ik mij sowieso moeilijk concentreren. Boeken lezen is daardoor een tijdje niet aan de orde geweest, maar gelukkig komt dat mondjesmaat terug. En kan ik mij terug in boeken verliezen.

In mijn lessen NT2 heb ik het elke module over de sterke en zwakke punten van iemand. De termen chaotisch en ordelijk moet ik nooit uitleggen. Ik wijs gewoon naar mijn bank: vol papieren en materialen. Sowieso scheef en door elkaar. Er is altijd 1 cursist, meestal een boekhouder, wiens pen recht naast zijn blad ligt en wiens map een toonbeeld van orde is. Zo kan ik gemakkelijk de termen duiden. Mijn moeder en broer zijn heel ordelijk. en houden van opgeruimde interieurs. “Hoe komt dat toch, ik heb je zo toch niet opgevoed?” verzucht mijn moeder nog vaak. Tja, ik ga mezelf niet meer veranderen denk ik. Ik was alles vaak, maar strijken doe ik niet. Mijn onderbroeken plooi ik niet op, maar gooi ik in een mand. Onze t-shirts liggen opgeplooid en ongestreken op stapeltjes, maar allesbehalve recht. Mocht ik het mijn moeder toelaten, zou ze alles strijken en opplooien. Gelukkig heb ik een man van het principe ‘let it go’. Dit wil trouwens niet zeggen dat ik van rommel hou, integendeel. De schoenen moeten niet rondslingeren, maar in de kast staan. Niet per paar, gewoon in de kast. En papieren liggen per thema, maar niet op een nette stapel, meer in hoopjes. Gestructureerde chaos.

Ik ben altijd te vroeg of op tijd, maar meestal ben ik wel iets vergeten. Of denk ik dat ik iets vergeten ben.

Zelfreflectie op Zondag: een nieuwe categorie in het kader van 40 dagen bloggen

Comments

  1. Moederschip says:

    Sounds like me! Ik ben ook een hoopjesmens in hart en nieren 😀

    1. Nina says:

      Blij te horen dat ik niet alleen ben 😉

  2. Evi says:

    Klinkt herkenbaar hoor! 🙂

  3. Goofball says:

    ik merk dat mijn aandachtspanne sterk verkort is en dat ik ook neig naar multitasken terwijl ik daar toch niet efficiënt in ben. TV kijken zonder ook iets anders te doen lukt me niet meer….zo gewoon stil zitten in zetel en naar dat scherm kijken zonder een laptop, gsm, boek of iets anders erbij te kijken: uiterst moeilijk.

    oef, nog iemand die niet alle was opplooit en geplooid in kast legt. Mijn BH’s worden gewoon in een lade gegooid en onderbroeken soms wel soms niet opgeplooid.

    1. Nina says:

      Exact 🙂

  4. miekids says:

    Hier ook zo. Ik wil steeds te veel doen en werk alles maar half af. Vermoeiend.

    1. Nina says:

      Absoluut.

Geef een reactie