Vleugelfabriek: voor zondagen met een gouden randje

Roeselare heeft er een nieuwe hotspot bij. Ik las onlangs ergens dat Roeselare de snelst groeiende stad van Vlaanderen is, en ik snap helemaal waarom. Originele winkels, toffe terrassen, lekkere restaurants, en een heel gemoedelijke sfeer. Mochten we niet juist verhuisd zijn, ik kocht er ook iets. Maar soit, we brengen er sowieso graag tijd door, zelfs al moeten we er anderhalf uur voor in de auto zitten. Dit weekend reden we naar daar voor de opening van de Vleugelfabriek. Renilde nodigde ons uit voor een gezellige en lekkere lowcarb brunch, waardoor we weer eens een hele dag in Roeselare konden doorbrengen.

Kafietaria

Stefanie Da Silva Lemos ken ik alleen van Instagram waar ik haar foto’s de Vleugelfabriek al graag bewonderde de voorbije weken. En in het echt is het helemaal de moeite. Ze toverde een oude vogelzaadfabriek om tot een ‘kafietaria’ en ‘kidsproof hangplek’. Stefanie baseerde zich op conceptstores die een winkel combineren met een koffiezaak en een speelruimte. En het resultaat mag er zijn. Inspirerende dame die gesprongen is en haar droom heeft gerealiseerd. Bij aankomst kregen alle kinderen een gratis raketijsje: scoren! Behalve bij mijn zoon die zei: ” ik lust geen waterijsjes, hebben jullie er geen met chocolade?
Je kunt er als ouders op het gemak iets drinken en bijbabbelen terwijl de kinderen naar hartelust ravotten op de koer of spelen met het (retro) speelgoed. Mooi en leuk om mee te spelen.  Winkeltje spelen. Met poppen, auto’s of kranen  verhalen verzinnen. Boeken lezen. Fietsen. Rolschaatsen.  Pingpongen. Kickeren. Krijttekeningen maken.  En aan het klimrek halsbrekende toeren uithalen.
De Vleugelfabriek is in principe alleen op zondag open, maar er zullen ook tussentijds veel activiteiten plaatsvinden.
 

Blogvrienden

Dankzij IG en mijn blog hebben wij een hoopje fantastische mensen mogen ontmoeten (Ik schreef al eens een ode aan mijn blogvrienden) en ik koester dagen zoals afgelopen zondag. Niets speciaals, gewoon babbelen terwijl kindjes spelen. Geen drama en gedoe. Dagen met een gouden randje zoals iemand het mooi verwoordde. We hebben ons gejeund.  Mijn kennis van het Westvlaams gaat ondertussen met rasse schreden vooruit. “Ik spreek dus gewoon Westvlaams tegen haar en ze verstaat dat.” JAAK ik versta dat. (de vervoegingen van Ja begin ik zelfs onder de knie te krijgen.)
Foto’s: Bert Huysentruyt

Leave a Reply