De 7 principes die al sneuvelden

Gisteren bestelde ik zes t-shirts met mannetjes van Ninjago erop en kocht ik twee petten van Cars, eentje voor elk kind. Terwijl de kinderen een ijsje met chocolade aten.

Voor ik kinderen had, was ik zo zeker wat voor een moeder ik ging worden, hoe mijn kinderen er gingen bij lopen en hoe zij zich gingen gedragen. Fail, big time. Alhoewel, fail is het niet echt. De realiteit is gewoon helemaal anders. Ik ben een andere moeder geworden dan ik dacht te zullen zijn. 

Ik las een tijdje terug bij blogger Evi een leuke post over principes die ze in haar hoofd had voor ze moeder werd. Dit was zo herkenbaar. Ik zette de mijne op een rijtje en kwam bij een heel lange lijst. Deze 7 selecteerde ik.

  • Speelkleren

Ik ging mijn kinderen nooit kleren met figuurtjes erop aandoen. Misschien alleen om te spelen. Ondertussen is het aandoen van mooie hemdjes al een strijd geworden en doet onze koppige vierjarige voor school T-shirts aan. “Neen, die doe ik zeker niet aan. Dat is echt niet cool mama. Ze gaan er allemaal mee lachen. A. heeft altijd van die mooie t-shirts van Ninjago aan. Die wil ik ook.” Het bleken van die t-shirts met pailletten te zijn, daar heb ik geweigerd. Dat vind ik echt niet te doen. De sportschoenen van Paw Patrol die hij van Bert kreeg, blijven zoveel mogelijk in de kast. Ze zijn lelijk en het kind krijgt er stinkvoeten in. Twee dagen per week doet Hugo een joggingbroek aan om naar school te gaan. Eerlijkgezegd vind ik dit helemaal niet leuk, maar dat moet zo blijkbaar op de dagen dat het turnen is. Dus, daar pas ik mij dan maar aan. “En mama, het is zo fijn dat ik die broek zelf naar beneden kan doen.”

  • Roepen

Guilty. Hier moet ik echt schuldig pleiten. Ik ging nooit roepen in het bijzijn van mijn kinderen en al zeker niet tegen mijn kinderen. Nu ben ik vaak blij dat wij geen buren hebben, want mijn stemvolume schiet veel te vaak de hoogte in. Uit frustratie meestal. Of als ze mij echt pijn doen. Of als ik iets al vier keer herhaald heb. Ik vond het als kind verschrikkelijk als mijn opa riep met zijn donderstem, en dat  gebeurde misschien 2 keer per jaar. En nu als volwassene krimp ik nog steeds ineen als mijn man roept. Hugo spreekt niet, hij roept. Meestal zonder dat hij het weet. Ze zitten met 24 kleuters in de klas, dus dat zal er wel iets mee te maken hebben. Soit, ik zou het goede voorbeeld moeten geven.

  • Gezond eten 

De kinderen drinken alleen water, nooit sap of frisdrank. Ze drinken allebei ook graag melk en soms eens een chocomelk. Maar, ik ben vooral heel blij dat ik sap of frisdrank tot nu toe heb kunnen vermijden. Ik las ergens dat het drinken van sap of frisdrank één van de voornaamste oorzaken is van obese kinderen. En laat ik daar nu een heilige schrik voor hebben. “Dikke mensen krijgen dikke kinderen.” Mijn moeder is niet bepaald subtiel en is ervan overtuigd dat dik zijn veel met opvoeding te maken heeft. Ze snapt dan ook niet waarom ik te dik ben. Bert is momenteel spectaculair aan het dieten en is binnenkort helemaal niet dik meer. Ik doe mee, maar dankzij mijn suiker – en cola light verslaving ben ik nog niet veel afgevallen. Soit, de kinderen zijn helemaal niet te dik. Het is moeilijk om Hugo gezonde dingen te laten eten omdat hij al twee jaar geen fruit en groenten eet, alleen als we het zo goed mogelijk verstoppen in puree en pesto. Daar zijn we dus heel veel mee bezig.

’s Morgens eten ze boterhammen met choco, ’s avonds of ’s middags boterhammen met een schelletje hespeworst of kaas. Tussendoor eten ze vaak een rijstkoek of een zakje fruit, Walter ook veel stukken fruit. Ze krijgen regelmatig een koek of een ijsje, maar niet overdreven denk ik.

Dus zo dik zullen ze wel niet worden zeker?

  • Een strenge moeder

Autoriteit is niet mijn sterkste kant. Ik was er altijd van overtuigd dat ik een strenge moeder ging zijn en dat mijn kinderen heel goed gingen luisteren. De praktijk is enigzins anders. Het is niet dat ik elke dag in affronten val, maar de kinderen luisteren veel minder naar mij dan naar hun vader. Als ze in het openbaar het varken uithangen, word ik de moeder die ik nooit wou worden. Sissen dat ze moeten stil zijn en dat er wat zal zwaaien als we thuis zijn. En meestal ben ik het tegen dan alweer vergeten.

  • Mijzelf totaal verwaarlozen

Er blijft weinig tijd voor mezelf over, naast de kinderen en mijn werk. ’s Avonds nadat ze in bed liggen, kan ik alleen nog uitgeteld op de bank liggen en val ik meestal gewoon in slaap. Hobby’s heb ik niet.

Ik probeer sinds januari om minimaal 1 keer om de 2 maanden met vriendinnen iets te gaan eten  . Dat is al 2 keer gelukt en ik hoop dat dit nog veel meer gaat gebeuren, want ik krijg er ontzettend veel energie van.

“Amaai, jij hebt mooi gelakte nagels.” Een moeder was onlangs zwaar onder de indruk van mijn gelakte nagels. Voor het eerst in maanden had ik een beetje schmink aangedaan en mijn nagels gelakt, om naar Planckendael te gaan. Heerlijk eigenlijk, zou ik meer moeten doen.

 

  • Speelgoed met lawaai – tablet – televisie 

Toen Hugo klein was vermeed ik alle speelgoed met vervelende muziekjes en als hij zoiets kreeg nam ik de batterijen eruit of zette het op de off stand. Ik kan echt niet tegen dat gebliep. We zetten ook nooit de televisie op als hij er was, hij keek nooit naar de tablet en luisterde alleen naar Kapitein Winokio.  Bumba sloop via de crèche ons huis binnen en daar maakten we soms een uitzondering voor. Want, max. 10 min. schermtijd voor een tweejarige.

Twee jaar later zijn al deze principes verdwenen. Sinds vorige zomer kennen ze de tablet en zijn ze er verslaafd aan: ” Ik wil I pad”, uitgesproken met de e van pet. Ze keken een tijdje graag naar Youtube, maar ik vond dat ze dan nogal vlot bij rare filmpjes waar volwassenen Paw Patrol naspelen terechtkwamen, dus die app is eraf. Gelukkig zijn ze blij met de app van Ketnet.

Ook lawaaierige cadeaus kan ik niet meer verstoppen. Ze krijgen dit cadeau en Hugo weet goed genoeg wat hij wanneer van wie gekregen heeft en hoe het werkt.

Met een drummer in huis is muziek nooit ver weg.  Gelukkig hebben wij een groot huis. Het drumstel dat Hugo voor zijn derde verjaardag heeft gekregen, is dan ook van de living naar Bert zijn bureau verhuisd. En zoals je hieronder ziet, kunnen ze zich goed uitleven bij de grootouders.

Ze mogen ook televisie kijken, maar niet als achtergrondgeluid en alleen ‘ s avonds. En daar kunnen ze voorlopig mee leven. Benieuwd hoe lang dat nog gaat duren. 

  • Alleen over mijn kinderen babbelen

Wederom guilty. Veel meer dan ik ooit had durven denken. Ik blog er nu zelfs over.

 

Welke principes zijn heilig/belangrijk voor jou? 

 

Blogger Evi citeerde ook blogs van  Saar en Annelies  over welke principes  bij hen sneuvelden. Ik kan mij trouwens helemaal vinden in hun blogposts.

14 Comments

  1. Bert

    21 april 2018 at 07:09

    Heerlijk eerlijk en ontegensprekelijk herkenbaar voor veel ouders. Het is gewoon soms véél, alles samen. Het jammere vind ik persoonlijk is dat veel moeders bovenstaande optelsom maken en uitkomen bij het label ‘slechte moeder’, wat eigenlijk niet zo is. Integendeel, een goeie moeder (en vader for that matter) trekt zichzelf altijd in twijfel, denk ik. We doen allemaal maar ons best. Ze moesten potverdorie ook maar een handleiding meegegeven hebben bij de geboorte! 😀

    1. Nina

      21 april 2018 at 08:30

      die handleiding zou inderdaad handig zijn 🙂

  2. Sofinesse

    21 april 2018 at 07:14

    Ik had niet veel principes, dus er zijn er ook niet veel gesneuveld :). Ik ben nog altijd razend op mijn moeder dat zij hen appelsap heeft leren drinken – “maar dat is toch met fruit” insert roloog – maar ze krijgen het alleen op speciale gelegenheden. Gezond eten is hier ook een issue, bij alle gezinsleden. Ik wil ook dat dieet van Bert! Damn zeg!

    1. Nina

      21 april 2018 at 08:29

      Bij moeke krijgen wij sap, dat is fruit. Bleek tonissteiner te zijn. Ik kon er niet mee lachen.

      Hij heeft een blog: findingminime.be met tips en recepten!

  3. Bianca

    21 april 2018 at 07:23

    luie moeders maken zelfstandige kinderen, is zowat mijn motto geworden 😬

    1. Nina

      21 april 2018 at 08:28

      Zalige quote – kan zo op een t-shirt

  4. Bert

    21 april 2018 at 08:38

    @sofinesse: het boek “lichter” van William Cortvriendt lezen. Meer hoef je niet te doen… of binnenkort mijn blog volgen…😉 (comming soon) groetjes!

  5. Resaarcle

    21 april 2018 at 12:27

    Hihi, heel herkenbaar! Ik zag mezelf met de glimlach heelder weekends cake bakken met brave behulpzame kindjes en enkel vers koken en zéker de kindjes nooit voor de tv zetten. Haha, daar moet ik eens smakelijk om lachen nu. Het principe waar ik wel aan vasthoud, is dat ze beleefd moeten zijn.

    1. Resaarcle

      21 april 2018 at 12:43

      Oh, en ik ben mijn engelengeduld nog vergeten waarmee ik dat allemaal ging doen!

      1. Nina

        21 april 2018 at 19:04

        Hahaha vooral dat ja

        Al ben ik wel veel geduldiger met de kinderen dan met sommige andere dingen heb ik gemerkt.

  6. Evi

    29 april 2018 at 17:14

    Oh zo herkenbaar! Heel fijn trouwens dat ik je kon inspireren 🙂

    1. Nina

      30 april 2018 at 14:05

      Nog eens merci hé!

  7. Marijke

    30 april 2018 at 08:41

    Ik had niet zoveel principes. Ik probeer om een aantal afspraken in stand te houden. Zoals altijd iets vragen met alsjeblieft. Allemaal samen aan tafel eten. Enkel chocolade op zaterdag bij de boterhammen.
    Maar ik probeer ook enkele leuke dingen in stand te houden… Momenten waarvan ik nu al merk bij de oudste dochter dat het blijvertjes zijn. VB woensdag naar de markt in het dorp gaan. Zaterdagavond samen tv kijken met chipjes.
    Wat ik ook merk is dat er veel verschil is bij de grootouders toen mijn oudste klein was en hoe snel ze toegevenbij mijn jongste. (8jaar verschil).

    1. Nina

      30 april 2018 at 14:05

      Ik had er meer dan ik dacht 🙂

Leave a Reply