Relativeer, maar minimaliseer niet

Kennissen en vrienden worden onverwacht ontslagen, familieleden vechten tegen kanker, kennissen vallen dood. Onlangs realiseerde ik mij na een etentje dat een gezellige avond met vriendinnen ontaard was in gesprekken over scheidingen, kanker, de dood en andere miserie. Ik wil nochtans veel liever roze wolken, suikerspinnen en vrolijk nieuws.

Ik mag mijn twee pollekes kussen.

Vorige week keken wij naar een aflevering van Die huis met weervrouw Sabine Hagedoorn. Een emotionele rollercoaster. Ik heb gehuild van de eerste tot de laatste minuut. Sabine vertelde over de relatie met haar overleden man en over zijn dood. Zij bleef achter met 2 kleine kindjes.

Ik realiseer mij dat ik mijn twee pollekes kussen dat ik twee gezonde kindjes en een stabiele relatie heb.” Is het hier altijd rozengeur en manneschijn? Verre van.

Relativeer, maar minimaliseer niet. 

Vorige week  had ik een gesprek met twee van mijn cursisten Nederlands. De ene vrouw komt uit oorlogsgebied en vertelde over de bommen, dode familieleden en de angst. En over haar zus. Zij kwam naar België en werd depressief omdat ze haar kinderen miste. De dag dat ze besliste om terug naar hun thuisland te gaan werd ze doodgereden op het zebrapad in Asse. Haar kinderen zijn ondertussen gevlucht en wonen in België. We werden er stil van. De andere vrouw zei: “mijn problemen zo klein als ik hoor oorlog en dood.” Ik antwoordde: “relativeer, maar minimaliseer niet.” Dan komt haar verhaal er als een gulp uit: over haar scheiding, het leven als alleenstaande moslima met een klein kind en de dagelijkse medicatie voor een auto-immuunziekte.

Ik word stil en denk: “relativeer, maar minimaliseer niet.” Deze mildheid wil ik mezelf ook gunnen. Het is niet omdat mijn problemen klein zijn, dat ze niet mogen bestaan.

 

21 Comments

  1. Nicky

    3 oktober 2017 at 16:38

    Mooi gezegd Nien… ❤️

  2. Lies

    3 oktober 2017 at 17:54

    Heel mooie uitspraak!
    Ik vergeet het vaak nog te veel, maar ik leer bij.

  3. trijnewijn

    3 oktober 2017 at 18:15

    Die wijsheid past op een tegeltje… Bedankt om het te delen.

    1. Nina

      3 oktober 2017 at 18:16

      Merci voor je reactie. Ik overweeg om het hier aan de muur te hangen om mezelf eraan te herinneren.

  4. Marliese

    3 oktober 2017 at 20:03

    Zo is dat. Ik krijg dat vaak van mensen die een miskraam doormaken en waarvan ik de pijn herken. Ze zeggen me dan: “wat jij meemaakte was nog erger.” Ik antwoord hen dan altijd: “ja wat ik meemaakte was rot, maar toen ik dacht dat het enkel een miskraam was, zakte de grond ook weg van onder mijn voeten. Voor jou is dit nu verschrikkelijk en je hebt het recht om triest te zijn, want het is zo rot. Je moet je verdriet niet gaan minimaliseren of vergelijken met dat van anderen.” Ieder zijn verdriet of verhaal, je kan en moet dat niet vergelijken. En relativeren is eens het ergste gepasseerd is erg belangrijk, dat kan ik alleen maar bevestigen. Merci om dit te delen :-).

    1. Nina

      3 oktober 2017 at 20:55

      Jij merci voor je reactie Marliese. Hoe gaat het nu met jou?

      1. Marliese

        4 oktober 2017 at 21:19

        In mei zat het wachtjaar na die mola erop. Ik ben dus genezen verklaard. Hoera :-)!

  5. Evi

    4 oktober 2017 at 06:44

    Wat een mooie wijsheid! Eentje om in te kaderen en in gedachten te houden voor wanneer het hier voor de -tigste keer niet loopt zoals ik wil dat het zou lopen.

  6. Sofinesse

    5 oktober 2017 at 15:43

    Ooh, echt <3. Ik zit in beide kampen. Voel me verschrikkelijk rot, maar tegelijkertijd ook stom omdat het 'niets voorstelt' in vergelijking met wat anderen doormaken. Ook heel dichtbij, helaas. Relativeren en (niet) minimaliseren, ik heb met beide nog veel werk vrees ik. Knuffel voor jou xxx

  7. zwartraafje

    7 oktober 2017 at 16:09

    Ik heb al enkele keren tegen mijn vriendinnen gezegd dat ze echt wel tegen me mogen zeggen wanneer het niet goed met hen gaat. Af en toe kreeg ik immers te horen “Ik heb echt last van een verkoudheid.” meteen gevolgd door “Dat is natuurlijk niets in vergelijking met wat jij hebt.” Iedere keer dacht ik maar daar hoef jij je toch niet om te verontschuldigen. Het is toch niet omdat ik een slechte gezondheid heb dat ik de problemen van een ander ga negeren of minimaliseren.
    Soms krijg ik te horen dat men het knap vindt dat ik een positieve instelling heb maar ik merk dat dit eigenlijk de enige instelling is die voor me werkt. Relativeren is ontzettend belangrijk. Zonder mijn problemen te minimaliseren besef ik immers dat er ook heel veel dingen zijn waar ik mijn beide handjes voor mag kussen.
    Ik zou die gezondheidsproblemen immers ook kunnen hebben terwijl ik geen warm opvangnet rond me heb, of wanneer ik de medische kosten niet kan betalen, of in een land leef waar zelfs helemaal geen medicatie beschikbaar is, of …

    1. Nina

      8 oktober 2017 at 19:51

      Hallo Liesbeth Ik wist helemaal niet dat je ziek bent. Sta hier een beetje met mijn mond vol tanden eerlijkgezegd.

      Merci voor je lieve en positieve reactie.

      1. zwartraafje

        8 oktober 2017 at 19:55

        Oei, dat was niet mijn bedoeling. 🙂 Ik ben al sinds mijn 9 jaar op de sukkel dus voor mij is het een beetje vanzelfsprekend geworden. Alleen is mijn blog een manier om me er van af te leiden waardoor ik het er daar eigenlijk maar zelden over heb. Waardoor sommige mensen inderdaad schrikken wanneer het eens ter sprake komt.

  8. Marijke

    14 oktober 2017 at 20:00

    Het blijft een moeilijke…

  9. Carla

    15 oktober 2017 at 21:27

    Inderdaad eentje om in te kaderen. Ik zeg vaak, het kan nog erger zijn. Ook geen gemakkelijke situatie hier maar blij dat ik samen met mijn tieners gezond ben en voor al de rest een oplossing.

Leave a Reply