Goede verhalen brengen, zo simpel is het.

Onlangs had ik een lunchdate met blogger/journalist Bert van BertnBreakfast. Ik mocht hem interviewen over bloggen. Anderhalf uur opnames op mijn telefoon. Achteraf bood Bert aan om de vragen ook schriftelijk te beantwoorden, minder werk voor mij. Ik zei het al in mijn vorige blogpost: ik ben fan.

Het begin

Wanneer ben je gestart met jouw blog? Ergens halfweg 2005, toen enkele collega’s er zich aan waagden en ik een manier zocht om op een creatieve manier en al schrijvend mijn ei kwijt te kunnen. Ik begon als parttime opmaakredacteur, maar ik kreeg steeds meer schrijvend werk, dus viel die blog een paar keer stil. In 2014 ben ik van een nieuw leeg blad begonnen, maar het is pas sinds vorig jaar dat ik echt wel op vaste tijdstippen probeer te bloggen. De naam BertnBreakfast vond ik vooral goed klinken. Eigenlijk wil ik verhalen brengen die je tussen de soep en de patatten (of iets zonder gluten) leest, of ’s morgens tussen twee boterhammen met choco in.”

Wat is voor jou het verschil tussen schrijven voor de krant en schrijven voor jouw blog?  Ik heb enorm veel creatieve vrijheid in mijn job en ze staan voor veel open, als het binnen de doelgroep past, maar soms zijn er verhalen die blijven hangen in mijn hoofd. Verhalen die ik hoor, lees of toevallig oppik. En een blog is een goeie manier om dat van je af te schrijven.”

 Op zoek naar een goed verhaal

“Ik vind het altijd moeilijk om een stempel te kleven op mijn blog. Eigenlijk schrijf ik over alles wat mij interesseert. Ik probeer daarin een gezonde mix te maken van series, tips, leuke weetjes, opvallende trends die er aan komen en persoonlijke verhalen. En dat evolueert, ja. Hoe meer mensen ik ontmoet, hoe breder mijn interesses soms gaan. Ik ben in de eerste plaats altijd op zoek naar een goed verhaal, wat een soort beroepsmisvorming is. En zeker met de komst van mijn kinderen, bekijk ik veel zaken wel vanuit een ander perspectief.”

Blog jij met een vast schema?  “Ik probeer toch zeker een twee tot maximum drie posts te schrijven. Dat hangt af van de inspiratie van het moment. En vooral van de tijd, want met twee kinderen van drie en één jaar en zo’n job is dat wel eens zoeken…”

Wie leest jouw blog? Heel veel vrouwen, blijkbaar. Dat gaat voor de rest heel breed, van een verdwaalde collega, een oude klasgenoot tot mensen die er toevallig terecht komen.”

Lezers voor je blog komen niet zomaar

“Ik heb een Facebook-pagina voor mijn blog, maar ik maak daar geen actief reclame mee. Ik heb er zelfs niet mijn Facebook-vrienden voor uitgenodigd. Ik voel niet de behoefte om te gaan rondbazuinen: ‘Hé, kom mij lezen, ik vind mezelf interessant.’ En ik weet dat zo redeneren eigenlijk niet hoeft, maar toch. Ik heb ook een aparte Instagramaccount voor mijn blog en heb een tijdlang ook gelinkt via Pinterest, maar dat verwaarloos ik weer al eventjes. Elke blogpost krijgt wel automatisch een linkje op Twitter.”

Heb je ooit gedacht om te stoppen met bloggen en waarom?Een aantal keer wel, ja. Je steekt er veel energie in en soms levert dat weinig tot niets op. We moeten daar niet onnozel over doen: je wil gelezen worden. Maar die lezers komen niet zomaar. Dus je moet kijken hoe je makkelijk veel mensen bereikt. Helaas is dat soms door commercieel uit de hoek te komen, door berekend te bloggen, over populaire onderwerpen en door veel hashtags te gebruiken op Instagram. Het probleem is dat ik zoiets al snel te veel gedoe vind. Alle begrip voor zij die het wel zo doen en daarin slagen. Vanuit mijn job moet ik een ander een podium geven en blijf ik op de achtergrond. En ik zit daar goed. Ik voel dan ook niet de behoefte om mezelf overal en altijd te gaan profileren als blogger, integendeel zelfs.”

“Acteurs die niet geïnteresseerd zijn in kijkcijfers of auteurs die niet wakker liggen van verkoopcijfers zijn dikke leugenaars. Het is nooit bepalend, maar wel boeiend om te zien. Soms steek ik veel moeite om een stuk te maken, zoals de tien mooiste gebouwen in NY of het einde van het Waldorf Astoria en wordt dat amper gelezen. Maar van zodra het over mijn kinderen gaat, dan wordt dat opvallend meer gelezen. Ergens begrijpelijk ook, aangezien er zoveel vrouwelijke bloggers zijn.”

 Passionele schrijvers met persoonlijke verhalen

Wat vind je belangrijk bij blogs die je volgt? Eerlijkheid en authenticiteit. Er zijn bloggers als Kelly (van Tales from the crib) die gewend zijn om veel en goed te schrijven, maar je hebt evengoed mensen uit de immosector die bijzonder begeesterend en met passie kunnen schrijven. En passeert daar iets commercieels… ok. Zolang het maar eerlijk en oprecht geschreven wordt. Ook blogs met een origineel verhaal lees ik graag. Annelyse bijvoorbeeld: zij reisde Europa rond met haar gezin, terwijl ik thuis niet eens een fiets heb, maar toch vind ik het boeiend om haar relaas te lezen.”

 Op welke blogpost ben je trots? “Een paar persoonlijke verhalen, meestal die waar ik bij het lezen zelf alweer een krop in mijn keel krijg. Als journalist kan je blijven schaven aan teksten en zou je het zelfs willen doen nadat ze gepubliceerd zijn. Maar soms blijf je er beter van af en zit het gewoon net goed. Het moet niet juist zijn voor een ander, maar het moet goed voelen voor mij.”

 Weet je uit het hoofd wat je meest gelezen blogpost is? “Dat is een recente: waarom de dood van de vrouw van Stefaan Degand mij aangegrepen heeft. Eentje dat ik liever niet had willen schrijven, maar om de een of andere bizarre manier werd dat serieus gedeeld. Op een dag tijd haalde ik 5.000 unieke bezoekers, meer dan de helft van alle bezoekers die vorig jaar op mijn blog waren terecht gekomen.”

Mensen raken

“Als het om persoonlijke stukken gaat, laat ik mijn vrouw altijd eens nalezen. Zij is een heel goed klankbord, ook op dat vlak. Maar over het algemeen schrijf ik wat ik een ander ook durf zeggen in het gezicht. Mijn moeder laat wel eens weten dat ze iets goed vond, maar voor de rest liggen mijn familie of vrienden daar eigenlijk totaal niet wakker van, laat staan dat ze me er over aanspreken. Maar dat vind ik ook niet erg. Ik neem zoiets niet persoonlijk, integendeel. Soms valt er gewoon ook niets meer over te zeggen. ”

 Vind je reacties van lezers belangrijk? Ik heb liever één reactie van iemand die oprecht geraakt is, dan honderden andere. Ik ben eigenlijk nog nooit echt met negatieve reacties geconfronteerd geweest. Ik probeer in mijn stukken ook altijd aandacht te hebben voor nuance. En als mijn mening botst met een ander, tja, dan is dat maar zo. ”

Heb je soms spijt van blogposts? “Van eentje, maar toch ook niet. Ik had een persoonlijk verhaal opgepikt in de peuterklas van mijn zoontje. Het was eentje dat mij enorm had aangegrepen en ik heb daar over geblogd, zonder te (ver)oordelen en het zo vaag mogelijk gehouden. Toevallig was dat bij de –overigens fantastische – juf terecht gekomen, die opeens vreesde dat zoiets haar job zou kosten en kwam het tot een hevige emotionele reactie. Uiteindelijk bleek het verhaal achter de schermen nog dieper te snijden en werd de situatie heel snel uitgeklaard. Ik sta er nog altijd achter, maar het heeft me toch een aantal slapeloze nachten bezorgd. Ik ben nog altijd verwonderd wat simpele woorden kunnen teweeg brengen. En de band met de juf werd er alleen maar beter op, dus echt spijt? Nee.”

Blogtips van blogger BertnBreakfast

Mannen bloggen niet

Heb je veel contact met andere bloggers? Ga je soms naar meetings voor bloggers? “Via Instagram en enkele instameets heb ik wel heel fijne mensen in real life leren kennen, waarvan er ook een deeltje blogt. Ik ben één keer ook naar zo’n bloggersmeeting geweest en dat was best fijn om nieuwe mensen te leren kennen, maar ik was de enige man tussen een reeks meisjes die in het beste geval 15 jaar jonger waren. Awkward.”

 Je bent één van de weinige mannelijke bloggers. Hoe komt dat denk je? Door al dat gedoe dat er komt bij kijken. Al die hashtags, afgelikte foto’s, contacten onderhouden met je ‘volgers’, politiek correcte meningen hebben… Om maar te zwijgen over die term influencers. Als jij (MissBliss) schrijft dat Harry Malter echt een fijn park is met kinderen, dan ben ik daar meteen in mee. Veel meer dan iemand die daar anders nooit zou komen en vijftien Instagram-stories maakt die zo voorspelbaar als de pest zijn. Ik denk dat er bij veel mannen de perceptie heerst dat bloggen ofwel emotioneel geleuter, zelfverheerlijking of een commercieel verhaal is. Wel zonde eigenlijk. In het begin waren er wel meer mannelijke bloggers. Maar gaandeweg werd er daar simpelweg te veel kak aan gehangen.”

GOUDEN RAAD

“Niemand schijt regenbogen”

“Het is een cliché als een huis, maar wees jezelf, dat is al moeilijk genoeg tegenwoordig. Wees kritisch, genuanceerd en authentiek. Er is online al brol genoeg te lezen, op gewone en sociale media. Wees ook eerlijk: niemand schijt regenbogen. En het klinkt wat kinderachtig of fout, maar om het met de profetische woorden van Stamper uit Bambi te zeggen: If you can’t say something nice, don’t say nothing at all.”

 

Leestips

Kelly van Talesfromthecrib staat uiteraard in dat lijstje, maar ook Living by the Sea, Mom Runs the City, Annelyse, La Vie de Falderie, Shout Your Heart Out, Kelly Steenlandt, Mooi Ding, Op ne zondagKerygma en Mme ZsaZsa zijn oldschool en daar kan je ook niet rond.

4 Comments

  1. fieke

    14 september 2017 at 20:02

    Deze blog leerde ik kennen door de blogpost over de vrouw van Stefaan… Vreselijk nieuws, maar toch op zo’n mooie manier geschreven. Leuk dat er toch ook meer en meer mannelijke bloggers zijn, en nu ben ik benieuwd naar meer over dat boekje op de foto 🙂

  2. zwartraafje

    21 september 2017 at 08:43

    Ik kende zijn blog nog niet maar ga hem binnenkort zeker eens opzoeken. Blijkbaar blijf ik het steeds leuk vinden om nieuwe bloggers én hun online stekje te ontdekken. Al helemaal wanneer het in de vorm van een leuk interview is.

  3. smartphonefotografie: tips

    8 oktober 2017 at 20:35

    […] Interview met blogger Bert  […]

  4. Publiceer eens een interview op jouw blog

    15 oktober 2017 at 07:32

    […] interview met Bert van BertnBreakfast […]

Leave a Reply