Schrijf het op, voor het te laat is.

Van toen ik klein was zijn er heel weinig foto’s en quasi geen filmpjes. Wat een verschil met het archief dat we nu al hebben van Walter en Hugo. Gelukkig passeert Karin regelmatig. Een bron van informatie over mijn kinderjaren. Karin was 17 jaar toen ik geboren werd. Ze was ons buurmeisje en paste heel vaak op mij. Als ze naar de jongens kijkt en begint te vertellen over hoe ik was als kind, kan ik daar echt van genieten. Ook grappig om te zien dat Hugo niet snapt dat ik ooit ook drie jaar ben geweest. Mijn mama doet dat eigenlijk zelden of nooit. Ze houdt denk ik niet zo van herinneringen ophalen. Ze heeft ook maar 1 fotoalbum per kind, eentje voor mijn broer en eentje voor mij. En dat is het.

Toen zij jong waren

Nu mijn opa ondertussen al meer dan een half jaar dood is, besef ik dat ik dingen begin te vergeten. Hoe zijn stem klonk bijvoorbeeld. En van opa in zijn gloriejaren zijn er bij mijn weten geen filmpjes. De tijd voor hij ziek werd. Al meer dan 15 jaar geleden.

Schrijf het op, voor het te laat is . Een blogpost over herinneringen koesteren. Gisteren vond ik dit boek terug. Mijn oma vulde het  samen met mijn opa in, een paar maanden voor zijn dood. Het is jammergenoeg de goedkope versie van het echte boek uit de reeks Vertel eens.  Daar heb ik nu wel spijt van. Hier staan niet zoveel vragen in als in het ‘echte’ boek. Sowieso had ik zo een portret en herinneringen veel liever 15 jaar geleden al gemaakt, zodat opa het zelf kon invullen toen hij nog helemaal in vorm was.

Waar kom jij vandaan?

Misschien een idee voor leerkrachten in de lagere school en de middelbare school. Laat de kinderen een videoportret van hun ouders en grootouders maken. Een project over herinneringen, en familiebanden. Waar kom jij vandaan?  Sure beats de opdracht: interview eens een BV.

No man is an island

Toen ik deze vakantie Oorlog en Terpentijn van Stefan Hertmans las, was ik ontroerd door de verhalen over het Gent waarin mijn opa is opgegroeid. Wat een luxe voor hem en zijn familie dat Stefan Hertmans’ opa zo een prachtig dagboek bijhield.  Al ben ik ook blij met de verhalen over zwemmen in de Leie,  met de knikkers spelen en de eerste televisie in 1962 in dit blauwe boekje van het Kruidvat. Mijn oma schrijft in het boek:  “Ik bewonderde opa omdat hij altijd zeer sociaal was en wij daardoor veel mensen leerden kennen. Opa zei steeds: no man is an island.” Daar gaat mijn hart van zingen.

Schrijf het op, voor het te laat is . Een blogpost over herinneringen koesteren.

Superoma

Gelukkig is mijn oma nog springlevend en heeft ze een ijzersterk geheugen. Superoma voor de achterkleinkinderen. Ik ben heel blij en dankbaar dat mijn jongens nu heel veel tijd met haar doorbrengen,  zodat ze zich haar hopelijk later wel zullen herinneren. Want  herinneringen aan superopa zullen ze alleen van horen zeggen hebben.

Daarom heb ik vandaag dit boek gekocht. De dag voor haar 81ste verjaardag. En morgen gaan we dat samen bekijken en invullen.

Schrijf het op, voor het te laat is . Een blogpost over herinneringen koesteren.

 

 Belgian Senior Consultant 

Schrijf het op, voor het te laat is . Een blogpost over herinneringen koesteren.

 

Alles komt terug. Opa werkte toen hij al op pensioen was vrijwillig als consultant van startende bedrijven. En mijn broer Fre werkt nu als sociaal ondernemer en consulent voor verschillende startende projecten. Onder andere voor Prisma, een app over herinneringen. Met foto’s van onze oma, opa en familie.

 

Prisma app

Prisma is een project voor mensen met dementie. De app inspireert met onderwerpen en vragen om herinneringen los te maken en samen te koesteren. In de Prisma app heb je als familie een cruciale rol als verhaalverteller. Check de schattige foto’s van mijn oma en mama als testers.

 

5 Comments

  1. v_bijengezoem

    12 augustus 2017 at 22:35

    Ik wist niet dat er zo’n boeken bestonden, mijn grootouders zijn al lang gestorven, zelfs mijn schoonvader heb ik nooit gekend. En mijn broer en ik hebben samen één fotoalbum… Weer een ideetje voor de kerstboom !

  2. Bert

    13 augustus 2017 at 08:40

    Dat zou inderdaad standaard moeten zijn. Ongelooflijk welke geschiedenis huist in die verhalen. En wat meer is: het leert je op een heel andere manier kijken naar je familie, de beweegredenen in die tijdsgeest en uiteindelijk ook je eigen afkomst.

  3. nicole orriens

    15 augustus 2017 at 08:29

    Handig zulke boeken. Die geven mooi houvast om herinneringen vast te leggen. Je moet dingen inderdaad opschrijven, want anders vergeet je ze ook is mijn ervaring.

    1. Nina

      21 augustus 2017 at 20:30

      Klopt, zonde om dingen te vergeten.

  4. zwartraafje

    6 september 2017 at 13:27

    Ik vind het echt jammer dat ik zo’n slecht geheugen heb. Overal in huis zijn lijstjes terug te vinden zowel de klassieke papieren versie als digitale lijstjes op de computer. Sommige zaken blijven hangen, zo ben ik vrij goed in het onthouden van data die voor anderen belangrijk zijn (verjaardagen, jubileums, … ) maar andere herinneringen verdwijnen snel uit mijn geheugen. Dagboeken ben ik al een tijdje ontgroeid maar ik hou ondertussen wel een bullet journal bij om alle zaken (nu ja, zoveel mogelijk toch) die ik niet wil vergeten neer te pennen en ze zo te bewaren. Eerder deze week was ik bij mijn tante op bezoek en zijn was door reisverslagen aan het bladeren die haar echtgenoot vroeger had geschreven. Het lijkt me heerlijk om binnen een aantal jaren zelf ook zo door mijn boekjes heen te bladeren en herinneren op te halen.

Leave a Reply