Moeders met overgewicht: getuigenis van een dikke mama

Op Moederdag postte nieuwe mama Siska Schoeters een dikke middenvinger naar Weight Watchers. Deze week stonden moeders met overgewicht weer volop in de belangstelling. De aanleiding was een uitspraak van Prof. Devlieger, professor aan de KU Leuven. Hij stelt voor om aan jonge moeders een weegschaal als kraambedcadeau te geven. Celia Ledoux schreef een opiniestuk: Weegschaal voor jonge moeders, geef ze liever partnerverlof. Charlie Magazine kopt: Rot op met die weegschaal.  

Ik ben een relatief jonge (36 jaar) moeder met overgewicht. Ik heb geen weegschaal, dus ik weet niet hoeveel kilo ik teveel weg. Zou ik minder dik zijn als ik wel een weegschaal als kraamcadeau gekregen had? Neen, dan schoof ik deze gewoon onder de kast Prof. Devlieger.

 

Ongezond dik 

“Je bent ongezond dik. Hier is sprake van morbide obesitas.” Ik was 39 weken en 5 dagen zwanger en stond op de weegschaal naast een heel magere vroedvrouw. Ik ging die nacht voor het eerst bevallen. Dit was niet de verwelkoming waarop ik gehoopt had. Ik slikte mijn tranen weg en hoopte dat de vrouw snel van shift zou wisselen. Haar collega bleek een heel lieve en begripvolle vroedvrouw te zijn, het kon dus anders.

 

Bodyshaming 

Was er hier sprake van bodyshaming? Neen, hoegenaamd niet. De vrouw was gewoon eerlijk, maar tact kende ze duidelijk niet. Ik kon er daar en dan niets meer aan veranderen, dus het was ook totaal irrelevant om een hoogzwangere vrouw lastig te vallen met deze boodschap.

 

Ontzwangeren en afvallen 

Na mijn eerste zwangerschap was ik heel blij dat de kilo’s ervan af vlogen. Ik was bijna 30 kilo bijgekomen. De eerste 10 kilo was ik al kwijt toen ik terug naar huis ging en de eerste zes maanden deed de borstvoeding ook wonderen. Mijn kind kwam goed bij en ik viel af. Onze zoon had reflux en ik volgde een speciaal dieet om hem zo lang mogelijk borstvoeding te kunnen blijven geven. Het was zelfs niet onmogelijk om geen chocolade te eten. Na 6 maanden stopte ik met borstvoeding. Ik was een jonge, werkloze moeder die alleen thuis zat met haar kind, waarvoor er geen opvang was. Ik at de eenzaamheid en onzekerheid weg en sportte niet. Was er toen maar iemand geweest die mij hielp. Ik ga nooit een lichaam krijgen zoals de mama’s die deze week in het NieuwsbladMagazine staan. Naar eigen zeggen heeft de bloedmooie journaliste haar lichaam te danken aan een huilbaby. Dat was bij mij dus niet het geval. Elke huilbui was goed voor minstens 1 stuk chocolade. En de kilo’s vlogen er haast ongemerkt aan.  Snel daarna was ik zwanger van kind 2 en verdoezelden de zwangerschapskleren mijn extra kilo’s.

zwangere vrouw

Zwanger en overgewicht 

De weegschaal in het ziekenhuis toonde elke week aan dat ik veel te dik was, maar niemand wees mij hierop. Dit lijkt wel een taboe onderwerp. Behalve de diabetesspecialiste. Ik heb twee keer extra testen voor zwangerschapsdiabetes moeten doen. Omdat mijn kind groot en zwaar was en omdat ik dik was. Deze arts was niet mals. En terecht. Het is niet gezond om te dik te zijn als je zwanger bent of wil worden.

Ik pleit ervoor dat vroedvrouwen en vooral de gyneacoloog zwangere vrouwen wijzen op de gevaren van overgewicht voor hun kind en hen ook proberen te helpen. Er liggen massa’s folders over alcohol en roken als gevaren in de wachtzaal, maar over dike mama’s lees je niets. Het is niet wat ik toen wou horen of lezen, integendeel. Maar ik denk wel dat het mij geholpen zou hebben. Die negen maanden wil je een zo veilig mogelijk huis voor je kind creëren en dat is een goede motivatie om van de koekskes te blijven en te bewegen.

yoga voor jonge moeders

Yoga met babysit 

Ook na de bevalling is er amper oog voor de moeder. Niet voor haar mentale welzijn en niet voor haar fysieke welzijn. Je gaat nog 1 keer terug naar de gyneacoloog en dat is het. Yoga voor jonge moeders, met een professionele babysit service. Dat lijkt mij een goed idee?  Het zou veel jonge moeders kunnen helpen. Goed voor lichaam en geest en je komt buiten.

 

Wat is mijn excuus voor overgewicht? 

Ik ben nooit mager geweest. Maar zo dik als nu, niet zwanger, dat ook niet.

Ik ben verslaafd aan eten en sport te weinig. Twee jaar geleden schreef ik er al een blogpost over: sugar mommy. Tijdens mijn zwangerschappen bewoog ik amper nog door bekkeninstabiliteit en andere ongemakken. En erna bleken tijdsgebrek  (full time job en 2 kleine kinderen) en schaamte voor mijn lichaam de gedroomde excuses om niet te sporten.

 

Foto: Imagedesk
Foto: Imagedesk

Terug in mijn kleren 

Ik deed tot voor kort nog regelmatig mijn zwangerschapskleren aan, anderhalf jaar na de bevalling van mijn jongste zoon. Nu zelfs mijn zwangerschapskleren niet meer passen, is het tijd om aan de alarmbel te trekken. Ik denk niet dat Prof. Devlieger en zijn team mij kunnen helpen met hun weegschaal en coach. Wilskracht en doorzettingsvermogen heb ik nodig. Ik ben 2 keer bevallen, dus dat zal wel lukken zeker?

 

9 Comments

  1. Bert

    18 juni 2017 at 17:07

    Ik begrijp eerlijk gezegd ook niet hoe sommige moeders dat flikken. Mijn vrouw schippert al jaren tussen twee kleine kinderen (nu 1 en 3 jaar), mijn onvoorspelbare job, het huishouden en al het gedoe wat daar komt bij kijken. Ze zijn altijd flink geweest, maar we hebben er eerlijkheidshalve ook veel tijd ingestoken. Die gasten vréten energie en dat zij geen goesting had om nog te gaan sporten, leek me de logica zelve. Misschien kunnen andere mama’s makkelijker neen zeggen, hun kind afgeven en zichzelf voorrang geven. Hier was dat nooit echt een optie, zelfs al had ik er alle begrip voor gehad. Zeker omdat ik ook dat schuldgevoel herken: ‘als ik er uit zie alsof ik niet voor mezelf zorg, gaan de mensen ongetwijfeld denken dat ik ook niet zorg voor mijn kinderen’. Ik denk dat het belangrijkste is, dat zowel de vrouw in kwestie, de man en in het verlengde de media en de maatschappij dat ideaalbeeld durft loslaten. Dat je goed voelen in je vel zo belachelijk veel belangrijker is. Ik heb daar de afgelopen jaren echt op gehamerd bij mijn vrouw. Dat die extra kilo’s mij niet uitmaken, dat ik het zo belangrijk vind dat ze een goede moeder is en dat ze voor mij nog altijd aantrekkelijk is. Verdikken we niet, dan worden we wel ouder. Het zal altijd wel iets zijn met dat lichaam van ons. Mijn vrouw probeert gezond te eten, maar staat zichzelf ook toe om te zondigen, drinkt genoeg water, eet veel fruit, sport jammer genoeg wel nooit. Als ze dat zou doen en er veel tijd en energie zou instoppen, zou ze haar ideale gewicht wel halen, maar kinderen krijgen laat sowieso sporen na. Ik hoef geen bikinibabe, poepfitte vrouw, maar wel een gelukkige vrouw en dito moeder. Ik kan me, eerlijk waar, niets meer wensen.

    1. Nina

      18 juni 2017 at 19:07

      Dag Bert
      Dank je wel voor je reactie.
      Wat een prachtige ode aan jouw vrouw en eigenlijk aan alle moeders.
      Ik ben blij dat ik jou, dankzij mijn al even positieve en begripvolle Bert, heb leren kennen.

      Vele groeten
      Nina

  2. Evi

    18 juni 2017 at 20:16

    Toen ik het artikel deze week in de krant las ging mijn haar rechtovereind staan. Ook ik kamp met overgewicht: toen ik zwanger was kwam ik een goeie 20kg bij, dankzij de borstvoeding vlogen de kilo’s er af maar nu bijna twee jaar na de bevalling slaag ik er maar niet in om de kilo’s die er intussen terug goed zijn bijgekomen kwijt te raken. Ik let echt wel op wat ik eet, probeer regelmatig te bewegen maar voorlopig zonder veel resultaat. Het is ook gewoon niet altijd even makkelijk om er aandacht aan te besteden want je hebt al zoveel ballen in de lucht te houden. Door in onze maatschappij zo hard te gaan focussen op die ‘ideale maten’ worden zoveel foute signalen gegeven en dat terwijl jonge mama’s het al niet makkelijk hebben. Ik mag er niet bij stilstaan wat het voor mijn gemoed zou gedaan hebben mocht ik dat als kraamcadeau gekregen hebben.

  3. Lies

    20 juni 2017 at 23:23

    Zeer herkenbaar. Ik heb post-baby ook compleet nieuwe cijfers op de weegschaal zien verschijnen, en na een volwassen leven met steeds hetzelfde gewicht en nooit moeten diëten was het zeer confronterend om te beseffen dat ik eigenlijk geen wilskracht maar bovenal geen energie had om er iets aan te doen. Ben helaas ook aan een tweede zwangerschap begonnen met 12 kg teveel en ik vrees dat het nu nog moeilijker zal worden om dat overgewicht kwijt te spelen. Want dan is het voltijds werken met niet 1 maar 2 baby’s. Ik vind het moederschap absoluut geweldig en ben hevig verliefd op mijn zoon en nu al op de 2e in mijn buik maar kan gerust toegeven dat ik er wel problemen mee heb dat mijn lichaam zo hard veranderd is. Het voelt alsof het mijn lijf niet meer is soms. Ik denk dat het uiteindelijk wel weer goed zal komen maar toch niet zonder slag of stoot. Tijd voor mezelf is nu echt nihil en ik ben ‘s avonds vaak gewoon doodop en wees eerlijk, en een dure yogales volgen (wat ik vroeger deed) en nog een babysit betalen… Want baby’s kosten nog niet genoeg. Met dat artikel in het Nieuwsblad kon ik trouwens niet lachen eigenlijk, was echt geen opsteker, integendeel, eerder aanleiding tot een instant-depressie. Maar kom, we omarmen het nieuwe (tijdelijke) dikke lijf en zijn zacht voor onszelf, vrouwen zijn vaak ook te streng voor zichzelf…Maar toch leg ik er me niet zomaar bij neer, na deze baby doe ik toch opnieuw een poging…niet alleen voor mezelf maar ook voor mijn kindjes want ik wil toch ook een fitte, sterke mama zijn die met hen kan ravotten en niet eentje die na 3 trappen buiten adem is.

  4. Laura

    1 juli 2017 at 15:55

    Ik vind het toch een beetje wrang.. Uiteindelijk gaat het toch vooral om een gezonde levensstijl? Ik lees hier een paar keer over mama’s die geen tijd hebben om te sporten met kindjes en dat versta ik, mama zijnde, 100%. Maar welk excuus heb je om niet te diëten of gezond te eten? Het voorstel van die weegschaal was schandalig. Maar je moet ook wel een beetje voor jezelf zorgen. 30kg bijkomen tijdens een zwangerschap is zeer ongezond en ook voor niks nod

  5. Laura

    1 juli 2017 at 15:58

    Nodig, als je overgewicht hebt is dat zelfs zeer ongezond. Ik ben 9 maanden na mijn bevalling beginnen diëten, toen mijn zoon 1 jaar was, wzs ik mijn 13 zwangerschapskilos kwijt. Dat is toch niet onrealistisch of ‘te veeleisend’? Het gaat toch om gezond zijn? Een weegschaal geven gaat idd niet helpen, maar je hebt toch zelf verantwoordelijkheid in dit verhaal? Dat mis ik wel een beetje, sorry…

    1. Nina

      6 juli 2017 at 13:30

      Dag klopt.
      Daarom dat ik ook eerlijk zeg dat het mij aan karakter ontbreekt blijkbaar.
      Tuurlijk is het mijn eigen schuld.

Leave a Reply