Hoe gaat het? Slecht. Maar niet op sociale media.

“Ik ben aan het crashen, denk ik.”

“Het is nu echt tijd voor vakantie.”

“Ik ben helemaal zot aan het worden.”

“Gisteren om half zeven in bed gekropen, 13u geslapen en nog moe.”

“Ik zie het echt niet meer zitten.”

“Vanmorgen tijdens een vergadering in huilen uitgebarsten.”

“Minimum drie maanden thuis.”

“Ik ben moe, zo moe.”

Enkele uitspraken van de voorbije week van mij, mijn vriendinnen en moeders aan de schoolpoort. Vrouwen op de rand van een zenuwinzinking, vrouwen met een burn-out of op het randje ervan, en oververmoeide moeders.

En op sociale media en op blogs zie ik nochtans vooral happy verhalen en mensen.

Tot er in een gesloten FB groep iemand zei dat ze op het randje van een burn-out balanceerde. De reacties stroomden binnen. Duidelijk ook gevoed door het feit dat dit een vrij veilige omgeving is.

Want dat viel mij op. De schroom om problemen te delen met de buitenwereld. Tot ik besefte dat ik dit ook zo weinig mogelijk doe. Want iedereen leest mee. Je familie, je vrienden, maar ook je collega’s, je baas en misschien wel je toekomstige baas. Je kunt nooit meer ergens komen als een onbeschreven blad.

Er zijn voor- en tegenstanders van het delen van problemen, verlies en ziekte via je blog of sociale media.

Ik las ergens over iemand die zei dat ze bewust wél had gedeeld dat ze een burn-out had. Volgens haar maakt dat het gemakkelijker voor familie en vrienden. En moet je minder vragen beantwoorden. Het is voor haar ook een extra duwtje in de rug om de juiste prioriteiten te stellen. Ik kan mij voorstellen dat de reacties van volgers en lezers ook steun kunnen betekenen. Zowel voor jou als voor je lezers. Mijn vriendin Renilde getuigde onlangs op sociale media en op haar blog over haar burn-out en dit wordt zeer veel gelezen en door velen gewaardeerd merk ik. Het doet mensen die ermee vechten ook deugd om getuigenissen van lotgenoten te lezen en het gevoel te hebben dat ze niet alleen zijn.

Een andere stelde dat de combinatie van de angst om over bijvoorbeeld een burn-out te schrijven en dit te delen met de rest van de wereld (en de potentiële nieuwe werkgever) te groot is, gecombineerd met een immens schuldgevoel. En mijn blog is mijn happy place voegde ze eraan toe. Ik merk dat ik zelf een soort plaatsvervangende schroom heb als ik blogs lees of sociale mediakanalen volg waarop vaak negatieve zaken en problemen worden gedeeld. Getuigenissen kunnen mij ook steun geven en inspireren en troosten. Maar als het te vaak is, haak ik af.

Mijn blog is voor mij in de eerste plaats een plek om over positieve dingen te schrijven en ik zal zelden iets negatiefs delen. Toen onze jongens klein waren deelde ik regelmatig #teamnosleep en dan putte ik troost uit de lieve woorden en steun van mijn volgers. Dus ik snap wel dat dit kan helpen, maar mijn schroom is toch net te groot.

Comments

  1. David Demets says:

    Alles met mate denk ik. Maar wat dat evenwicht precies is, verschilt van persoon tot persoon.

    1. Nina says:

      Klopt. Zoals alles in het leven. Ik deel in principe alleen wat ik ook in het echte leven zou delen met vreemden.

  2. Een moeilijke hé… Ik had het er vorige week nog over met iemand op het werk, die in een moeilijke situatie zit. Waarom we ons niet gewoon wat kwetsbaarder moeten opstellen? Dat is misschien niet altijd even professioneel, maar we zijn ook maar mensen hé. Ik heb het zelf na de geboorte van Juliette best moeilijk gehad, en toen schaamde ik mij daar een beetje voor. Ondertussen heb ik alles een plaats gegeven, en ik overweeg om er zelfs eens over te bloggen. Wie weet kan ik met mijn verhaal steun betekenen voor anderen…

    1. Nina says:

      Dat snap ik. Mij lijkt het ook “logischer” om achteraf te bloggen dan terwijl iets bezig is.

  3. Delphine says:

    Ja, het is een moeilijke en heel persoonlijke oefening om te maken he. Ik deel graag hoe het echt is, maar dan ook liever de grappige dingen. Ik heb op mijn blog al iets heel persoonlijks gedeeld zonder daar echt in detail op door te gaan. Ik put er troost uit en hoop dat ik iemand kan helpen op die manier. Op zich vind ik het ook goed om je eens wat kwetsbaarder op te stellen, maar zoals je zegt, teveel wil ik ook niet. Soms uit schrik dat mensen mij niet meer interessant of een zaag gaan vinden. Maar ook omdat ik zelf eerder sociale media links ga laten liggen als het minder gaat, dan heb ik minder zin om te delen.

    1. Nina says:

      Iedereen kiest er zelf voor inderdaad: jij bent je blogbaas hé.

  4. Evi says:

    Het blijft zo een moeilijke he, we hadden het er onlangs samen nog over. Ergens wil ik net als Renilde en Katrien de moed hebben om het er over te hebben, maar ik denk dat ik het er zelf nog te moeilijk met heb om alles te vertellen. Ik heb er heel lang van wakker gelegen of ik die dingen zou delen of niet. Maar voorlopig even besloten om er zelf eerst met in het reine te komen. En dan te zien. Want ik wil inderdaad niet zomaar laten uitschijnen dat alles schone schijn is. Maar aan de andere kant, het is toch ook wel mijn happy place. Soit, het is een dunne en moeilijke lijn, zoveel is zeker.

    1. Nina says:

      Absoluut. En je kunt ook niet meer terug eens je iets gedeeld hebt.

      Ik vind het onzin dat je blog niet eerlijk of oprecht zou zijn als je het niet deelt, zoals Sofie onlangs op mijn FB zei.

      Ik deel mijn problemen en zorgen ook niet met de buurvrouw, dus ga ik dat zeker niet op internet gooien.

      1. Evi says:

        Dat vind ik nu eens een mooie gedachte en uitspraak zie: dat het niet is omdat je het niet deelt dat je niet oprecht bent. Want wij hebben nu dan wel nog geen buren, maar ik zou er niet mogen aan denken om mijn zorgen en problemen bijvoorbeeld te delen met de buren van mijn ouders.

      2. Kaat says:

        Niet eerlijk of oprecht omdat je het niet deelt ? Mij lijkt dat wel heel sterk.

        1. Nina says:

          Vond ik ook niet zo een leuke reactie.

  5. zwartraafje says:

    Het blijft een beetje koorddansen hé. Natuurlijk is het leven niet enkel rozengeur en maneschijn. Ik vermeld ook wel eens op mijn blog dat mijn lichaam niet meewerkt en dat ik daardoor te weinig energie heb maar anderzijds is mijn blog net een manier om die pijnklachten wat naar de achtergrond te verdrijven dus het er echt gedetailleerd over hebben doe ik dan ook weer niet. Wat mij betreft mag iedereen zelf beslissen wat men wel/niet wil delen op zijn blog en social media. Maar ik merk dat ik steeds in mijn achterhoofd hou dat mijn blog openbaar is en dus niet enkel voor mensen die me persoonlijk kennen. Sommige problemen bespreek ik liever offline of per mail dan dat ik ze met iedereen deel.

    1. Nina says:

      Merci voor je reactie. Snap ik helemaal!

  6. Kaat says:

    Dat mijn reactie zo laat is, bewijst mijn aarzeling en twijfel hierover en wellicht omdat ik het zelf wel heb ervaren. Week na week publiceer ik een snapshot diary op maandag en ik geef al onmiddellijk toe dat ik daarvoor resoluut kies voor de positieve zaken. Het is oprecht en niet gelogen, maar het is nooit het hele plaatje.
    Toch heb ik heel uitzonderlijk (ik denk in februari) een aantal weken overgeslagen omdat ik werkelijk weken had waarin ik weinig positiefs te vertellen had.

    Ik kies resoluut voor positief, maar durf soms wel grote verhalen als bv. het kankerverhaal te vertellen. Ik heb dat op een aparte pagina op mijn website gedaan, dat zegt ook weer veel. Dat was een bewuste keuze omdat ik niet wou samenvallen met ‘de partner van een kankerpatiënt’. Eén van mijn innerlijke overtuigingen is immers dat er altijd ruimte is.

    Eigenlijk ben ik helemaal niet zo’n goede prater als het over negatieve dingen in mijn leven gaat. Zelfs niet met vrienden. Dus denk ik dat het daarom uiteindelijk ook niet op mijn blog komt. Want dan zou ik op mijn blog een grens verleggen die ik niet eens in mijn eigen leven verleg en dat zou toch een beetje raar zijn (en mentaal niet zo gezond vrees ik).

    Ik kan mij voorstellen dat andere mensen van nature een open boek zijn. Maar eigeniljk (beken, beken !) ben ik dat niet.

  7. Goofball says:

    Ik vind het soms een verademing als anderen heel eerlijk over hun problemen en uitdagingen praten. Het maakt alles menselijker, herkenbaarder en het is goed dat er mensen zijn die taboes durven doorbreken en bespreekbaar maken.

    Zelf doe ik het niet. Ik ben me te bewust van het publieke karakter van mijn blog. Ik zou het wel soms graag willen…even echt delen wat me parten speelt, waarvan ik wakker lig en hopelijk wat steun ontvangen. Omdat het op bepaalde momenten een beter gebalanceerd zicht op mijn leven zou geven.
    Maar ik kan het niet omdat het vaak ook betrekking geeft op andere mensen (hun gezondheid, hun job, …) en ik heb het recht niet om in het publiek over hun problemen te praten ook al hebben die een felle impact op mij. Maar ook puur persoonlijke issues zijn soms te persoonlijk om te delen. en in feite is dat stom. Maar ja.

  8. Bostonbaby says:

    Ik heb verteld over ziek zijn, omdat dat toen mijn hele leven over nam. wel veel positieve commentaar op gekregen, en nu nog een aantal mensen die me contacteren omdat ze hetzelfde hebben meegemaakt. Maar ja, je werpt het wel zo ‘op straat’ he…

Geef een reactie