Waarom onze kinderen speciale namen hebben

“Ah dat hoor je niet vaak.” Deze week had ik weer prijs. “Hoe heten jouw kinderen?” (Of “hoe noemen jouw kinderen”, maar dat wil de Jan Hautekiet in mij zelfs niet citeren). En dan een korte stilte en meestal ook een gegeneerd lachje. Ik zie de mensen vaak denken, ocharme die mannekes.

De eerste naam

Ik heb altijd een dochter gewild en die zou Anna heten. En toen was ik zwanger van een jongen. Maanden fantaseerden we over mogelijke namen. Iets mannelijk, niet te lang, niet te veel gebruikt en passend bij Huysentruyt. En niet onbelangrijk: een naam zonder een H en een G voor de Westvlaamse familie.

Dus toen werd de werktitel Hugo. Haha, dat gaan ze nooit kunnen uitspreken. 

Shit, wel een leuke naam eigenlijk. Ik gooide hem in mijn favoriete tool: de Kind en Gezin app om te kijken hoeveel kinderen er met dezelfde naam waren. Weinig andere Hugo’s, zeker niet in Antwerpen.  Een alliteratie met Huysentruyt, vond ik een heel groot pluspunt.  En een ode aan ons beider idool Hugo Mathyssen, een mooie bijkomstigheid. En ineens was het beslist: Hugo Huysentruyt.

De voorbije 10 jaar zijn er 302 jongens met de naam Hugo geboren, 3/4 daarvan in het Brussels Gewest en Vlaams Brabant. En effectief: in zijn school zit een naamgenootje. Ter vergelijking van 2008 tot nu werden er meer dan 3000 kinderen met de naam Arthur geboren.

De tweede naam

Toen was kind 2 onderweg en hoopte ik weer op een dochter. Wilma vond ik de ideale naam. En het was weer een zoon. De shortlist was heel kort en de criteria waren nogal strikt: dezelfde als bij Hugo plus dat de naam bij Hugo Huysentruyt moest passen.

Hector was voor mij de ideale naam. Hector Huysentruyt. Op romantisch weekend in Parijs was de naam een belangrijk gespreksonderwerp. Ik bleef bij Hector, zeker toen de baby schopte net toen we een affiche met de naam Hector erop becommentarieerden. En toen sloeg de twijfel toe bij Bert: gaan de mensen wel Héctor zeggen en niet Hectoooor? Exit een tweede H.H.

En Herman? Voor mij de perfecte naam. Hugo en Herman. Het bekt goed en ik kon mij er zo een schattig ventje bij voorstellen.  Weer kwam Bert met een bezwaar: in zijn familie is Herman een familienaam. Wederom exit H.H.

Ik begon al te vrezen dat het kind zonder naam door het leven ging moeten. Tot we een reportage zagen over de vader van Piet Huysentruyt: Walter Huysentruyt. Dat vonden we wel goed klinken en het voldeed aan de criteria. Het is geen courante naam:  de voorbije 10 jaar zijn er zelfs maar 19 jongens met de naam Walter geboren. Wij konden in november 2015 niet vermoeden dat het kind nu als Wally door het leven gaat.

 

 

 

 

 

10 Comments

  1. Evi

    20 mei 2018 at 16:03

    Ik vind dat wel mooie namen 🙂 Ze zijn goed uit te spreken, gaan mooi samen met de achternaam en zijn best wel wat uniek. En dat is alleen maar positief 🙂 Mij doen ze trouwens beetje denken aan namen die vroeger wel courant in gebruik waren. En zelf ben ik daar wel fan van!

  2. Sofinesse

    20 mei 2018 at 18:49

    Ik vind ze ook berecool! Hugo was hier trouwens ook de werknaam, maar het werd Basiel voor de alliteratie (Basiel Brutin) :)! Hector en Herman vind ik eigenlijk ook wel de max. Jammer dat er al een Herman was 😉

    1. Nina

      20 mei 2018 at 20:24

      Soms heb ik nog spijt van Herman. Maar is wat raar om te veranderen he 🙂 Felix heb ik ook nog over getwijfeld trouwens.

  3. zwartraafje

    1 juni 2018 at 16:23

    Oh, als ik een jongen was geweest dan had ik de naam Herman gekregen. Een eerbetoon aan mijn vake zijn beste vriend. Op zich wel een mooi verhaal vermits beide vrienden zonder dit af te spreken hetzelfde plan hadden waardoor Herman zijn oudste zoon de naam van mijn vader heeft gekregen. Ik vind het eigenlijk wel mooi dat die namen gebruikt blijven worden. Bij ons in de familie komen zowel traditionele namen als moderne voor. Zelf ben ik meer fan van de eerste categorie. Ik ben dan ook heel blij met de naam die ik uiteindelijk kreeg. Niet Zwartraafje maar Liesbet. 😉

  4. Leen

    17 juni 2018 at 07:20

    Ik vind vooral Hugo een mooie naam! Wel benieuwd hoe de West-Vlaamse familie die uitspreekt 😀
    En Walter, zo heet mijn papa 🙂

    1. Nina

      17 juni 2018 at 17:52

      In West-Vlaanderen is het “Uho” 🙂

  5. Falderie

    16 augustus 2018 at 11:32

    Ik vind het wel leuke namen. Tijdloos zonder ouderwets te klinken.

Leave a Reply